Frans Masereel Centrum is een plek waar nationale en internationale artiesten, onderzoekers en grafisch ontwerpers verblijven, ontmoeten en experimenteren.

Masereeldijk 5
2460 Kasterlee, BE

kunsten & erfgoed
< back

Residenties '19

Heather Snyder Quinn

Essay tijdens residentie, ‘Lost in Translation’  

Heather Snyder Quinn is een interdisciplinaire kunstenares, ontwerpster, docente en schrijfster die ook actief is onder de naam Louise Dana (@Louise451). Als @Louise451 gebruikt ze bedrijfsmiddelen op onorthodoxe manieren om zo haar werk uit te diepen en te verspreiden. Onder de kap van verschillende personages werkt ze als een kameleon, ter verkenning van de dichotomieën tussen design en menselijkheid alsook de ambigue ruimte ertussenin. Ze speelt met de thema’s van mens en machine en concepten van transparantie, waaronder publiek vs. privé en werkelijkheid vs. fantasie. Haar werk weet te bekoren dankzij gelaagde, speelse, gecodeerde narratieven die zowel utopische als dystopische werelden omvatten. Er is geen onmiddellijke gratificatie; de gebruiker wordt uitgenodigd om te interageren met het ontwerp om de boodschap te ontsluieren en aan het licht te brengen en ziet uiteindelijk meestal zichzelf weerspiegeld.

Heather geeft les in design aan de DePaul University, Chicago. Daarvoor gaf ze les aan de Rhode Island School of Design waar ze een BFA in grafisch ontwerp haalde. Ze werkte meer dan 22 jaar als ontwerper voor bureaus zoals SapientRazorfish, Fitch en Essential Design. In 2001 opende ze haar eigen designstudio en haar werk voor klanten zoals MIT, Harvard, de Verenigde Naties, L.L.Bean, Zipporah Films en OpenPediatrics werd meermaals met prijzen bekroond.

Heathers originele voorstel voor haar residentie was om dieper in te gaan op de gebruikte methodologieën gedurende haar designloopbaan en in verschillende sectoren. Ze wil het belang aantonen van het gebruik van onze handen en het tekenen in creatieve processen, verbanden leggen tussen digitale en analoge processen en een link leggen met ons vermogen te experimenteren, risico’s te nemen, authentieke werken te creëren en mogelijk zelfs efficiënter te werken.

Heather kadert haar residentiewerk in het thema ‘Lost in Translation’, een verwijzing naar het feit dat ze zichzelf en haar gezin in een vreemde cultuur onderdompelt en naar de omschakeling in haar werk tussen analoog en digitaal. Ze gebruikt bijvoorbeeld vaak haar telefoon voor de documentatie, verzameling en het ontwerp van materialen.

Heather heeft haar reis door Europa zowel in haar schetsboek als met haar telefoon gedocumenteerd. Ze herbekeek ook haar vorige onderzoek en wilde nagaan hoe de telefoon kan dienst doen als hacking tool en creatief hulpmiddel op manieren waarvoor hij niet bedoeld is, en als een draagbaar, toegankelijk ‘schetsboek’. Heather heeft verschillende architecturale en smeedijzeren patronen in heel Europa met de hand geschetst. Vervolgens heeft ze die schetsen gefotografeerd met haar telefoon en ze digitaal bewerkt met verschillende apps. Tegelijk creëerde ze patronen voor textielontwerpen en ontdekte en analyseerde ze het creatieve potentieel van het beperkte ontwerpproces met enkel een telefoon. Ze kleurde de resulterende patronen systematisch in met de kleuren van de vlaggen van de landen waar ze de originele inspiratie vond. Het gebruik van beperkingen en systemen is een methode die Heather zowel in haar eigen designwerk als in haar lessen toepast. Er is empirisch bewijs dat werken met beperkingen tot meer experimenteren leidt.

Naast de studies over analoge/digitale patronen heeft Heather haar trip ook op experimentele wijze gedocumenteerd met Google Translate en door boodschappen te verbergen op afbeeldingen in Google Street View. Haar experimenten omvatten onder meer Google-vertalingen vanuit het Duits en het Frans naar het Engels in Zwitserland, vanuit het Frans naar het Engels in Frankrijk, vanuit het Nederlands naar het Engels in Nederland en België en vanuit het IJslands naar het Engels in IJsland. Ze gebruikte Google Translate samen met haar gezin voor een hele reeks dagelijkse activiteiten: aankopen in supermarkten, geldautomaten, koffie- en bierautomaten, museumbezoeken, fietsverhuur, om de weg vinden naar stranden en parken ... Ondertussen registreerde ze de resulterende vertalingen als schermafbeeldingen. Tijdens haar experimenten ontdekte ze dat Google verschillende vormen, bijvoorbeeld gebouwen, landschappen of zelfs geplaveide straten, omvormde tot abstracte collageletters. Vaak kwamen er nonsensicale woorden terug zoals ‘naakt’, ‘foetus’, ‘e-mail’, ‘ultraviolet’, ‘zonde’ of ‘beha’.

In het Centrum organiseerde ze deze afbeeldingen, haalde de letters eruit en combineerde ze in verschillende collages. Haar oorspronkelijke werk omvatte een reeks Riso-afdrukken die, net zoals haar afgedrukte patronen, gesorteerd werden op kleur volgens de landen van herkomst. De typografische collages werden ook gebruikt om een serie reliëfprints te maken met zonneplaatjes (die ook gebruikt worden in microchips) om te spelen met thema’s zoals digitaal/analoog en mens/machine. Daarmee stelt ze de vraag wat onze menselijkheid authentiek maakt. De textuur en drie dimensies van de inktloze afdrukken stimuleren de zintuigen – in dit geval de tast – en verwijzen naar andere gecodeerde talen zoals braille.

Naast haar documentatiewerk heeft Heather ook een uniek houten alfabet gemaakt dat de naam ‘Kasterlee’ kreeg, een eerbetoon aan het dorp waar het Centrum gevestigd is, en waar ze de bron voor de letters vond op een oud industrieel riooldeksel. Ze gebruikte deze zeven originele letters als inspiratie voor het volledige alfabet. De letters werden met de hand geschetst met potlood, gevectoriseerd en vervolgens met laser in drie groottes uit hout gesneden. Ze heeft het traditionele houten alfabet ook gemoderniseerd en uitgebreid door er emoji’s en Unicode-tekens aan toe te voegen. Het resulterende houten lettertype werd gebruikt om experimentele zetproeven te maken van sms-conversaties op gelaagd acetaat en een hele reeks andere papiersoorten. In deze reeds verkende ze de thema’s van transparantie, privacy en verborgen boodschappen in communicatie. Kasterlee wordt momenteel omgevormd tot een commercieel beschikbaar lettertype (begin 2018).

Haar laatste project in het Centrum draaide ook rond de onderwerpen van vertaling en privacy en loopt nog steeds. Ze creëerde grote zeefdrukken (1,5 m hoog) van privé-sms-conversaties met hittegevoelige inktsoorten. Het werk verwijst terug naar haar dagen als interactiedesigner en verkent topics van haar meer recente MFA-werk rond cryptografie en steganografie. Ze speelde met het idee van fysieke interactie – de haptische waarneming en onthulling. De zeefdrukken maken gebruik van thermochrome inkt die wordt geactiveerd door de warmte van het menselijk lichaam. Wanneer de thermochrome laag wordt opgewarmd, wordt de kleur afgebroken waardoor de onderliggende laag wordt onthuld – in dit geval de verborgen sms-berichten. De inkt keert vervolgens naar zijn oorspronkelijke toestand terug wanneer hij afkoelt. Deze verandering herhaalt zich keer op keer. Het meerlagige narratief verwijst naar fantasie vs. werkelijkheid, het gebruik van verdwijnende boodschappen of geheime conversaties op Facebook, Instagram en Snapchat en hun valse illusie van privacy, en de interactie tussen wat mensen zeggen en wat ze bedoelen – vooral in een digitale ruimte. Ze is geïntrigeerd door de digitale maskers van mensen: de woorden die ze gebruiken (vs. hun acties), de afbeeldingen die ze voor de wereld publiceren (vs. wie ze werkelijk zijn – hun innerlijke wereld).

Heathers komende essay is een combinatie van feiten en fictie. Het is experimenteel en gedeeltelijk opgesteld in de vorm van een sms-conversatie tussen haarzelf, haar collega’s, vrienden, ex-vrienden, online chatbots en haar alter ego Louise. Geïnspireerd door haar voorliefde voor gaming, spelletjes en interactie, heeft ze verschillende gecodeerde berichten verwerkt in haar essay, verwijzingen naar verborgen afbeeldingen op Google Street View en links naar haar favoriete recepten (waaronder chocoladekoekjes met fleur de sel). Het essay herinnert ons eraan dat we permanent moeten experimenteren en conventies moeten doorbreken, elementen van vreugde en spel moeten vinden in ons werk, onze handen moeten gebruiken om dingen te creëren, en onze intuïtie om te leven.

Heather wil graag het Centrum bedanken voor de steun aan artiesten zoals haar, die willen werken en reizen met hun partners en kinderen, en voor het feit dat haar dochters (7 en 11 jaar oud) niet alleen mee kunst mochten maken in het Centrum maar af en toe ook mochten deelnemen aan de wekelijkse kunstenaarsvergaderingen. Heather ontving onlangs de St. Louise, Woman of Spirit and Action Award (waarvoor ze genomineerd was door haar studenten aan de DePaul University) en ze is medevoorzitter van het AIGA Chicago’s Women Lead Initiative (https://www.aiga.org/women-lead-initiative), dat de realisaties van vrouwen in de designwereld in de kijker zet en bevordert. Ze ijvert met verbetenheid voor steun voor vrouwen en moeders in de kunst, en voor het opbrengen van een nieuwe generatie creatieve, geëmancipeerde meisjes.

Essay residentie
24.07.2017 - 18.08.2017

 

Google translate experiments

Google Translate Experiments - Collage

Private moments

Anti-Surveillance Textiles - Fabric

Self Portrait - Letterpress on Acetate

Recaptcha - I am Not a Robot, Google Translate Fails - Europe

Kasterlee - wood type prototype

Kasterlee - original sketches

Kasterlee - Wood Type Prototype

quin vector

Huidige residenten

Toekomstige residenten

ontwerp: Lauren Grusenmeyer & Raf Vancampenhoudtspatie webdesign, Antwerpen